o caderno

A primavera chega tamén a aquel recuncho facendo estoupar as flores e chiar aos paxaros. Aquel home está sentado no bordo da fonte dun dos tres claustros do mosteiro. Mergulla a man na auga fresca e sinte un benestar dificil de describir. Logo pecha os ollos coa súa faciana cara o ceo e deixa que unha brisa morna aloumiñe o seu rostro e pescozo.

Deste xeito case esquece como o cilicio morde a carne do seu muslo esquerdo. Esta mortificación autoimposta como penitencia estrañou aos monxes, mais el tiña claro que para un cambio efectivo o seu corpo debía sufrir e equilibrar a balanza cos praceres dos que xa gozara. De súpeto, unha voz chamouno:

—Irmán Agustín! Á misa!

—Vou, vou!

O home retirou a man da auga e secouna docemente contra o hábito. Despois cruzou o claustro e camiñou ranqueante cara a porta que daba á igrexa. Este último espazo era o que máis lle gustaba. Había unha sensación xeral de recollemento. Isto, sumado á luz das candeas, ó sol filtrado polas vidrieiras de cores e ao recendo de incenso facían para el un festival dos sentidos sen comparación. Sentouse cos seus compañeiros de clausura nos bancos máis cercanos ao altar e celebraron a misa.

Agustín absorbía con avidez cada palabra dos sermóns, das oracións, das parábolas. Todo isto cruzábase na súa mente con cus abaneándose, coches caros e illas desertas de fina area e palmeiras. Trataba de apartar os dous trens de pensamento, pero estaban tan ben unidos que lle costaba un mundo separalos.

Unha vez rematada a misa algúns monxes subiron á biblioteca e outros saíron traballar nas leiras do redor. Agustín decidiu acompañar aqueles que ían estudar e pasou a tarde lendo textos sacros ata a hora da cea no refectorio. Despois, cada monxe retirouse ó seu cuarto.

Unha vez estivo a soas no seu, sentouse na cadeira e observou a través da xanela. Non podía máis, había algo dentro del que o oprimía e tiña que liberalo dunha vez, pensou. Logo deitouse no leito sinxelo e intentou durmir, mais tivo soños.

Neses soños estaba el diante dunha miríade de xornalistas sorrintes que lle preguntaban cousas disparatadas sobre a súa carreira e as súas decisións. Os xornalistas tiñan cornos e longos cairos. Algún portaba tridente ou exhibía sen pudor un rabo rematado nunha frecha.

Foi o irmán Roberto o que o zarandeou e espertou. Agustín estaba enchoupado en súor e aínda berraba frases inconexas de alto contido sexual. Cando logrou ser consciente de que o soño rematara, díxolle ao irmán Roberto que precisaba confesarse. O irmán accedeu e baixaron á igrexa con coidado de non espertar ao resto. Prescindiron do confesionario, dadas as circunstancias. Agustín estaba axitado e cuspía información sobre a súa vida pasada. Ía así:

—Eu ofendín e humillei tantas mulleres que non levo a conta. Víaas como obxectos sexualizados para o goce do home. Non o puiden evitar. Nos vídeos facíamolas bailar movendo as cadeiras e amosándoo todo. Pouco lugar para a imaxinación, realmente. Facíamos cartos así. Moitos cartos. Puiden mercar unha casa espectacular e varios coches de gran cilindrada, amén de xoias que colgaba do pescozo. Chegaron tamén anuncios, galas benéficas e o consecuente circo. Unha feira de vaidades. Restaurantes caros, avións, vacacións pagadas e a última tecnoloxía ao meu alcance para seguir creando temas como churros. A xente quería aquilo, os meus concertos estaban ateigados. Un día sentín a chamada e aquí estou. Axúdame, irmán Roberto!

—Irmán Agustín, de todo se pode saír. Eu ben sei do que falas. Que tire a primeira pedra o que estea libre de pecado ou non bailase nunha verbena un reguetón. Para comezar, apreta o cilicio un pouco máis. Xa logo imos vendo.